Μετά από 11 χρόνια

Ήταν 25 Μαΐου 2011 όταν οι αγανακτισμένοι εμφανίζονταν στις πλατείες όλης της χώρας.

Οργανωμένοι μέσα από τα social media και ένα μικρό  πυρήνα  bloggers, σε μια στιγμή που ο κλασικός τύπος και τα ΜΜΕ αποκαλούν «μηχανισμό διάσωσης» την προσφυγή στο ΔΝΤ-Τρόικα, και το πολιτικό σύστημα στο ανώτατο επίπεδο αυτό του Αντιπρόεδρου της Κυβέρνησης και Αναπληρωτή Πρωθυπουργού δηλώνει ότι «τα μνημόνια είναι ευλογία για τον τόπο» και ότι πολίτες και πολιτικοί «μαζί τα φάγαμε».

Σε αυτό το πλαίσιο  ήταν αφελές να υποθέσουμε ότι δεν θα αντιδρούσε ο λαός σε μια ιστορική πολιτική συγκύρια όπως η προσφυγή στο ΔΝΤ.  Οι πλατείες απλά απέδειξαν ότι Έλληνες πολίτες δεν είναι πολιτικά απαθείς αλλά δρώντες, ενεργοί, και ισχυρό πολιτικό υποκείμενο έτοιμο να εισβάλει στο προσκήνιο.  Άλλωστε όλες οι εξουσίες πηγάζουν από τον λαό, υπάρχουν υπέρ αυτού και του Έθνους και ασκούνται όπως ορίζει το Σύνταγμα.

Η απάντηση που έδωσαν οι πλατείες ήταν πολιτική. Όλος ο διάλογος που ξετυλίχτηκε αφορούσε τις ευθύνες των 2 μεγάλων κομμάτων που είχαν κυβερνητικό παρελθόν. Κυριάρχησε και αγωνία για το μέλλον της χώρας. Ένα νέο πολιτικό σκηνικό διαμορφώθηκε εκείνες τις μέρες.

To αναγκαίο πολιτικό κόστος μια χρεοκοπίας. Απόλυτα φυσιολογικά τα 2 μεγάλα κόμματα πλήρωσαν το τίμημα της χρεοκοπίας με μαζικές διαρροές ψηφοφόρων σε άλλα κόμματα (προς τον ΣΥΡΙΖΑ, ΧΑ, ΑΝΕΛ, ακροδεξιά μορφώματα κ.α.) και με ένα μεγάλο ξεκαθάρισμα του πολιτικού τους προσωπικού.

Αυτό που ακολούθησε τα επόμενα χρόνια ήταν η μαζική φτωχοποίηση, οι δεκάδες περικοπές μισθών συντάξεων,  η εξαφάνιση των αποθεματικών των ασφαλιστικών ταμείων με το PSI, η  υπερφορολόγηση εισοδημάτων και περιουσίας, το κλείσιμο χιλιάδων επιχειρήσεων, η τερατώδης ύφεση κι ανεργία πρωτοφανή σε παγκόσμια κλίμακα στον 21ο αιώνα, το ξεπούλημα και η υποθήκευση της δημόσιας περιουσίας και των υποδομών, η κοινωνική κρίση που συνεχίζεται ακόμη σε άλλη μορφή, το δημόσιο χρέος που αυξήθηκε αντί να μειωθεί και τελικά η παραδοχή του ΔΝΤ στις 20 Μαΐου 2019 ΔΝΤ: «Τα κάναμε όλα λάθος στην Ελλάδα»!

11 χρόνια μετά κοιτώνας πίσω τις πλατείες και τα όσα πολιτικά γεγονότα ακολούθησαν διακρίνουμε 2 οπτικές.

Μπορούμε να θεωρούμε ότι ο λαϊκός παράγοντας γνώρισε την ήττα και την συντριβή, ή μπορούσε να αντιλαμβανόμαστε τις πλατείες και τα όσα έγιναν μετά σαν το αναγκαίο πολιτικό κόστος. Η δεύτερη εκδοχή είναι πιο πολιτική.

Γιάννης Παπαϊωάννου