Η μέρα που γεννήθηκε ένας Εθνικός Ευεργέτης

Το ημερολόγιο, έδειχνε 24 Ιουνίου 1745 και στα Ψαρά, γεννιέται ο Ιωάννης Λεοντίδης.

Σε ηλικία 17 ετών ήταν ήδη ένας έμπειρος ναυτικός με δικό του πλοίο και ξόδεψε όλη του την περιουσία για να το μετατρέψει σε πολεμικό και το 1768 το ενέταξε στη δύναμη του Ρωσικού ναυτικού, που μαχόταν τους Οθωμανούς.

Επέδειξε ιδιαίτερες πολεμικές ικανότητες κατά την Ναυμαχία του Τσεσμέ με αποτέλεσμα οι συναγωνιστές του να του κολλήσουν το παρατσούκλι «Βαρβάκης» από το αρπακτικό πουλί βαρβάκι, που του άρεσε και το χρησιμοποίησε ως επίθετο για το υπόλοιπο της ζωής του.

Μετά την λήξη του πολέμου το 1774, βρέθηκε άφραγκος αφού το καράβι του κατασχέθηκε από τις Τουρκικές Αρχές και αποφάσισε να ζητήσει ακρόαση από την Αικατερίνη την Μεγάλη όπου θα της τόνιζε τις υπηρεσίες που προσέφερε στη χώρα της.

Η Αικατερίνη για τις υπηρεσίες του προς τη Ρωσία, τον ονόμασε ανθυποπλοίαρχο του Ρωσικού πολεμικού ναυτικού, του έδωσε προνομιακή άδεια αλιείας στην Κασπία θάλασσα και 1.000 χρυσά ρούβλια.

Πλέον ονομάζεται Ιβάν Αντρέγεβιτς Βαρβάτσι και ήταν Ρώσος Πολίτης

Μέσα σε λίγα χρόνια έγινε πάμπλουτος από την αλιεία οξύρρυγχου και το εμπόριο του χαβιαριού. Το 1788 είχε στη δούλεψή του 3.000 άτομα, ενώ μεγάλο μέρος της περιουσίας του το διέθεσε για κοινωφελή έργα στην περιοχή. Για τις υπηρεσίες αυτές παρασημοφορήθηκε από τον Τσάρο Αλέξανδρο Α’ και το 1810 απέκτησε τίτλους ευγενείας αυτός και η οικογένειά του.

Ο Βαρβάκης δεν ξέχασε την πατρίδα του και βοήθησε παντοιοτρόπως τους επαναστατημένους Έλληνες. Μετά την καταστροφή των Ψαρών, επανήλθε στην Ελλάδα και εγκαταστάθηκε στην Ζάκυνθο, όπου πέθανε το 1825.

Με την διαθήκη του κληροδότησε το μεγαλύτερο μέρος για την ανέγερση Λυκείου («Βαρβάκειο»), κλειστής αγοράς («Βαρβάκειος Αγορά»), για την συντήρηση άπορων οικογενειών και την εξαγορά αιχμαλώτων.