Την μέρα που η απεργία «πνίγηκε» στο αίμα

Ήταν 8 Μαΐου 1936 και η Ελλάδα βρίσκεται στην δίνη του κραχ του 1929 και της στάσης πληρωμών που ακολούθησε το 1932.

Οι απεργίες «φουντώνουν» και συχνά καταλήγουν σε αιματηρές συγκρούσεις με την αστυνομία, με νεκρούς και τραυματίες.

Η κορύφωση έρχεται στην Θεσσαλονίκη με την μεγάλη απεργία των καπνεργατών με 12 νεκρούς και περισσότερους από 200 νεκρούς και ο Γιάννης Ρίτσος εμπνεύσθηκε από την φωτογραφία μάνας να θρηνεί τον νεκρό γιο της και έγραψε τον «Επιτάφιο» που μελοποίησε ο Μίκης Θεοδωράκης.

Το κύριο αίτημα των καπνοπαραγωγών, να τηρηθεί η συμφωνία του 1924 με ημερομίσθιο 135 δραχμές  που αθετούσαν οι καπνέμποροι, επωφελούμενοι της μεγάλης ανεργίας που μάστιζε τον κλάδο και πολλοί καπνεργάτες δούλευαν χωρίς να αμείβονται, μόνο και μόνο για να τους επικολλούνται ένσημα και να μην χάνουν το δικαίωμα της περίθαλψης…

Η κατάσταση έχει ξεφύγει από κάθε έλεγχο και τότε με διαταγή της κυβέρνησης αναλαμβάνει δράση ο στρατός.

Η κηδεία των θυμάτων έγινε μέσα σε κλίμα τρομοκρατίας. Σε βοήθεια του Γ’ Σώματος Στρατού, που είχε αναλάβει και την αστυνόμευση της πόλης, έσπευσε σύνταγμα πεζικού και μονάδα πυροβολικού από τη Λάρισα, ενώ στο λιμάνι της Θεσσαλονίκης κατέπλευσαν αντιτορπιλικά.

Παρ’ όλα αυτά, περισσότεροι από 200.000 πολίτες συνόδευσαν στην τελευταία κατοικία τους 12 νεκρούς διαδηλωτές.

Ανάμεσά τους, στρατιωτικό τμήμα, που γρήγορα ξέχασε τα καθήκοντά του για την τήρηση της τάξης και συμμετείχε στη νεκρική πομπή και ο Επικεφαλής τους ταγματάρχης μίλησε, αποτίοντας φόρο τιμής στους νεκρούς διαδηλωτές.

Στις 12 Μαΐου,  η απεργία έληξε, καθώς έγιναν δεκτά σχεδόν όλα τα αιτήματα των καπνεργατών, ενώ η κυβέρνηση υποσχέθηκε ότι θα τιμωρήσει τους υπεύθυνους της αιματοχυσίας, υπόσχεση που τελικά δεν τήρησε.